Czas! Chyba od zawsze o tym wiemy, ma swoje różne wymiary.

33 lata Kingi - krótko, jak oka mgnienie, nie wiedzieć kiedy upłynęły....
Jak w przyspieszonym filmie scenki z życia się pojawiają. To samo nastrojowe wnętrze kościoła św. Mikołaja, te same organy... nasz ślub... tylko inna muzyka grała.
Kinga. Tak bardzo czuliśmy jej obecność... teraz jeszcze bardziej niż wtedy. Nasza pierwsza wyprawa autostopem, obóz na wyspie, Kinga w pierwszej klasie, pierwszy obóz z wolontariuszami, wegetariańskie wieczory, wyjazdy, powroty, radość i znów pożegnania ... plecak skrupulatnie spakowany ... wymarzona Afryka!

21 dni odkąd Kinga jest w swojej kolejnej podróży – długo , jakby lata całe upłynęły
i tak chciałoby się z nią wreszcie zobaczyć. Wyjątkowa podróż, więc wyjątkowo często Kingi stronę odwiedzamy i choć ona daleko czujemy ją tak blisko. Dziękujemy Wam za to.

7 dni, gdy wraz z wieloma z Was byliśmy w kościele św. Mikołaja i na garnizonowym cmentarzu, tak jakby wczoraj zaledwie. Wciąż czujemy Waszą bliskość i dobrą energię.
I znów spełniło się Kingi kolejne marzenie – tylu przyjaciół razem! I też Ci co nie mogli być tego dnia w Gdańsku są z nami. Szczególny dzień pod wieloma względami. Słoneczna pogoda, wyjątkowa atmosfera , łzy mieszają się z radością spotkania.... Jak wyrazić słowami naszą wdzięczność ...

A co można powiedzieć o wieczności ? Kolejny wymiar czasu ?

A co można powiedzieć o czasie, który się zatrzymał i tak sobie trwa?

Od kilku dni zupełnie nie pojmując, jak to możliwe przebywamy w tych wszystkich wymiarach czasu swoimi emocjami i doznaniami.

Wszystkim, którzy byli z nami i są przy nas swoimi dobrymi uczuciami, słowami, gestami, milczeniem, zapatrzeniem i zatrzymaniem i sami jeszcze najlepiej wiecie na jak wiele innych sposobów.... dziękujemy za to pokrzepienie. Wędrowca – pielgrzyma należy pokrzepiać,
bo wszyscy nimi jesteśmy ... w tę samą stronę się udajemy....

Po drodze marzenia, plany ... Fundacja - to nasze nowe wyzwanie, bo jak inaczej wyrazić wdzięczność za okazaną nam pomoc... 

Rodzice

Kochani,

minęło już tak wiele czasu, aż jest mi głupio, że tak długo czekałem jednak powrót myślami w te najcięższe w moim życiu chwile był i jest jeszcze zbyt ciężki...

Żadne słowa nie są w stanie wyrazić mojej wdzięczności za pomoc jakiej udzieliliście mi i Kindze w tych trudnych chwilach. Bez was - bez przyjaciół choć wirtualnie lecz blisko mimo wszystko, w środku Afryki, czułbym się bardzo ale to bardzo zagubiony.
Niech ta opowieść przybliżająca wam, choć nieudolnie, nasz ostatni moment, będzie moim dla Was podziękowaniem.


Pod koniec maja zeszłego roku szykowaliśmy się właśnie do kolejnego kursu w Grabniku gdy doszły mnie wieści o tym, że Kinga leży w szpitalu. Nie wiedziałem jeszcze co się dzieje, ale z niepokojem dzwoniłem do Ghany by dowiedzieć się o jej stan. Malaria - brzmiała diagnoza, jej stan jednak jakby się trochę poprawiał. Następny dzień przyniósł lepsze rokowania, lecz Kinga wciąż nie była dla mnie dostępna nie przez telefon. Joanna, która była przy niej opisała mi jej desperackie próby wydobycia z siebie głosu. Z przystawioną do ucha słuchawką próbowała coś mi powiedzieć... było chyba gorzej niż dzień wcześniej... Dzięki pomocy Filipa i moich przyjaciół z Grabnika, w krótkim czasie udało mi się dotrzeć do Ghany i przytulić do Kingi... jak się miało potem okazać, to były nasze ostatnie  w miarę świadome momenty. Z uwagi na jej pogarszający się stan przenieśliśmy Kingę do innego szpitala, gdzie był odział intensywnej opieki medycznej z prawdziwego zdarzenia. Tu jednak mogłem ją widywać tylko na krótkich wizytach... zbyt krótkich... Tu też okazało się, że muszę postarać się o leki, których szpital nie zapewniał. Tak też stałem się lekowym zaopatrzeniowcem. Latałem od apteki do apteki, by znaleźć to co było potrzebne by ją ratować. Nie były to małe ilości leków więc nie zawsze udawało się kupić wszystko w jednej aptece. Wraz z lekami powstały też ogromne potrzeby. Finanse zaczęły się kurczyć. Na Afrykańskiej stronie Kingi poprosiłem o pomoc... Nie liczyłem na jakiś wielki odzew, ale wiedziałem, że razem, razem może nam się udać i Kinga jeszcze nie raz będzie inspirować do rzeczy o których nawet nam się nie śniło...
Dzień za dniem, mimo zapewnień i najlepszych życzeń jej opiekunek, stan Kingi nie ulegał zmianie. Stabilność jednak miała wskazywać dobry kierunek. Coraz bardziej wsiąkałem w tutejszy klimat starając się znaleźć jakieś alternatywne rozwiązania, sprowadzić lekarzy na konsultacje... próbowałem robić co tylko mogłem, by pomóc jej powrócić.

W jednym e-mailu od znajomej Filipa - dostałem pytania jakie miałem zadać by móc jakoś dokładniej określić stan w jakim znajduje się Kinga, ewentualne rokowania. Wszyscy chcieliśmy wiedzieć i mieć jak najwięcej informacji, które nie tak łatwo było uzyskać od lekarz ją prowadzącej. Tego dnia, kiedy właśnie miałem się z Panią doktor spotkać i zadać te szczegółowe pytania, ta najmniej oczekiwana wiadomość ...
Kindze już nie można pomóc...
- jak to? znaczy... ma się lepiej? co się stało? nie rozumiem? możesz powtórzyć?
pierwszy raz w życiu poczułem coś takiego. Nawet nie wiem jak to opisać. Ciężar, przygniotło mnie, ból w sercu. Musiałem usiąść. Zaraz potem biegłem na salę. Kinga jeszcze na respiratorze.
- No co jest kochanie? przecież ty nie możesz... Kinga? Daj spokój obudź się, proszę... wciąż mokre oczy jak o tym myślę.
Telefon właśnie odmówił posłuszeństwa, Polski też nie specjalnie łączy... Pożyczyłem komórkę od pielęgniarki, musiałem, musiałem komuś to przekazać, komukolwiek, powiedzieć. Rozpacz, ale trzeba przecież zachować spokój. Przez głowę zaczynają mi przechodzić wspomnienia z nauk o umieraniu, które jeszcze nie dawno słyszałem od Namse Rinpocze w Grabniku.
Kinga niespiesznie, w Afrykańskim tempie, zostaje odłączana od wszelkiej machinerii, która nie była w stanie uratować jej życia. Jej biedne opuchnięte ciało... staram się by pielęgniarki zachowały się jak najbardziej delikatnie. Na zewnątrz Joanna, już wie, do niej chyba też zadzwoniłem. Nasze ostatnie z Kingą momenty, staram się by były jak najbardziej pełne znaczenia. Proszę by nie martwiła się tym co zostawia. Wszystkie sprawy załatwię, po domykam. Opłacę wszystkie długi i wszystkim się zajmę... Spokój i zaufanie teraz najważniejsze, spokój, że nie zostało już nic do zrobienia i zaufanie, że to co nastąpi to kolejna podróż, a przecież podróże to Kingi specjalność.
- To co będzie się teraz wydarzać, to nic innego jak twój własny umysł kochanie. Nie ma się czego bać, czym przejmować to co teraz nastąpi to tylko sposób w jaki manifestuje się jego najprawdziwsza natura. Po prostu ją zaakceptuj. Ty przecież najlepiej to potrafisz. Zawsze akceptujesz sytuacje takimi jakie są. Zrób to i teraz.
Do głowy przychodzi mi tylko Mani - mantra Wielkiego Współczującego wyrażająca miłość i współczucie wszystkich Buddów. Mam nadzieję, że pomoże ona Kindze pokonać spokojnie tę ostatnią bramę. Wiem też, że w Polsce, w Grabniku Sangje Njenpa Rinpocze - nasz cenny nauczyciel właśnie przeprowadza specjalny rytuał by pomóc Kindze w najlepszy możliwy sposób... Nikt nie zrobiłby więcej, więc jestem spokojny...

Gdy tylko udało się załatwić wszystkie formalne sprawy w otoczeniu przyjaciół z Ghany odwozimy Kingę na cmentarz.  Accra to jedyne miejsce w zachodniej Afryce gdzie przeprowadza się kremacje. Tu na dodatek w bliskim naszym sercom stylu - człowiek który wszystko przygotował szkolił się w Indiach.
Ubrany w odświętne Afrykańskie wdzianko przez łzy, z melodią malaiki w tle chodząc dookoła podpalam w wielu miejscach kremacyjny stos. To ostatni moment z Kingą. Płomienie strzelają do góry. Staram się robić zdjęcia by rodzina w Polsce choć trochę mogła poczuć tutejszą atmosferę. Po kilku godzinach możemy już odejść. Joanna przygotowała mały poczęstunek. Tu w Afryce pogrzeby kończą się zwyczajowo zabawą. Gramy na bębnach tańczymy. Znam z Polski jeszcze kilka Ghańskich piosenek. Złożone powiązania karmicznej egzystencji nie przestają mnie zadziwiać. Następnego dnia rano zbieramy prochy. Część tylko mieści się do urny. Resztę przyjmuje ocean...
Kinga od źródeł dotarła do końca podróży... a może do jej pierwotnego początku...?


Wasz Odzew na moją prośbę o pomoc był ... niesamowity (choć to zbyt ubogie słowo). To właśnie w Ghanie dowiedziałem się jak wielu ludzi podąża wirtualnie śladami Kingi... wasza szczodrość przeszła wszelkie moje oczekiwania. Wiedziałem, już po kilku dniach, że damy radę. Kinga będzie miała to czego potrzebuje by się wyleczyć. Los jednak miał inne plany i mimo naszych najszczerszych chęci, próśb i modlitw Kinga przetarła szlak, którym wszyscy prędzej czy później pójdziemy.
Miałem ogromne szczęście móc być przy niej w tych ostatnich chwilach. Miałem ogromne szczęście móc dzielić z nią kawał naszego wspólnego życia. Radości i smutki podróży tej wspólnej i tej z osobna. Każda z części naszej wspólnej wędrówki miała jakieś swoje znaczenie. Jestem Kindze bardzo wdzięczny, że ofiarowała mi swoją miłość, tak mimo wszystko...
Mówi się, że ludzie którzy są razem blisko przesiąkają sobą. Kiedy umarła Kinga umarła także jakaś część mnie, lecz za to jakaś część Kingi wciąż żyje... we mnie.

Kochani, z całego serca...

dziękuję

chopin

P.S. resztą zgromadzonych funduszy zarządza teraz Fundacja Freespirit http://www.fundacjafreespirit.pl